ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ MAC

Τον φίλο μου είχα καιρό να τον δώ.

Όταν τον ξανασυνάντησα, είχε αφήσει μούσι και διατηρούσε μία πλούσια αλογοουρά πίσω από μία όμοια πλούσια φαλάκρα.

Κανονίσαμε να τον επισκευθώ μία ημέρα στο σπίτι του να τα πούμε.

Άνθρωπος του πνεύματος και της τέχνης, το πάθος του ήταν η τεχνολογία.

Ήταν ο πρώτος που είχε αποκτήσει Z-X spectrum στην αρχή, και όταν εγώ είχα ακόμα πρόβλημα με το scientific calculator αυτός ήδη προγραμμάτιζε σε basic.

Τον επισκέφτηκα στο σπίτι του στην Δάφνη, όπου έμενε μετά την αξιοποίηση με αντιπαροχή ενός οικοπέδου, το οποίο τού είχε αποδώσει δύο μαιζονέτες και  μία κάποια οικονομική ανεξαρτησία.

Το γραφείο του όπου καθίσαμε ήταν μοντέρνο και ψιλοακριβό από ότι κατάλαβα, αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η εικοσιεπτάρα οθόνη-κομπιούτερ με το σήμα της apple στο πίσω μέρος.

State of the art και τεχνολογία αιχμής, ήταν ένα εργαλείο που μου άρεσε από τότε που το είχα δει σε ένα κατάστημα της apple στο Μπάρι και είχα σκοπό κάποτε να το αποκτήσω.

Παρ' ολ' αυτά δεν έδειξα το ενδιαφέρον μου και περισσότερο ήθελα να μάθω τι κάνει ο παλιός και αγαπητός μου φίλος.

Έβαλε ποτά και καθίσαμε να συζητήσουμε.

Όπως αποδείχθηκε ασχολιόταν ενεργά με κάποιες ΜΚΟ που προωθούσαν τον πολυπολιτισμό και συγκεκριμένα την ισλαμική κουλτούρα.

Μίλαγε για το Ισλάμ και την εξάπλωσή του και πως ήταν μία κοσμοθεωρία που μπορούσε να μας ανοίξει τα μάτια και να προοδεύσουμε.

Είχα αρχίσει να νιώθω ενοχλημένος, αλλά τον άφησα να συνεχίσει το λογίδριό του, καθώς προχώρησα προς το γραφείο του και έδειξα να περιεργάζομαι το κομπιούτερ του.

Ήξερα ποια θα ήταν η αντίδρασή του και αυτό ήλπιζα.

Δεν έπεσα έξω. Ενώ πριν μιλούσε μηχανικά σαν κασσετόφωνο, το πρόσωπό του φωτίστηκε και μου είπε μέ ένα χαμόγελο υπερηφάνειας, που άγγιζε την αλαζονεία  "Σου αρέσει;"

"Quad-core i7 processor, AMD Radeon HD graphics processor, 27ρα οθόνη, OS X mountain lion λειτουργικό"

"Ναί," απάντησα, "φοβερό μηχάνημα, αλλά ρε, παιδί μου αυτο το ΟS X, δεν μου άρεσε."

Με κοίταξε σαν χαμένος.  "Τι εννοείς;" μου είπε.

"Έχω το ίδιο." απάντησα.

"Και;"

"Δεν μπορούσα να το καταλάβω και το έδωσα να τo απεγκαταστήσουν και να μου εγκαταστήσουν windows 98."

Με κοίταξε σαν χαμένος. Ανοιγόκλεισε το στόμα του μία-δύο φορές και στο τέλος ψιθύρισε ξέπνοα: "Έκανες ΤΙ;"

"Έβαλα windows 98 για Mac"

"ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ" είπε αγανακτισμένος.

"Είναι μεγαλύτερη ιεροσυλία ένας απόγονος του ελληνορθόδοξου πολιτισμού να ασπάζεται το Ισλάμ." του απάντησα "αλλά το ίδιο ηλίθιο..."

ΠΑΡΤΑ... ΣΥΡΙΖΑ!

Ο Γιώργος, φανατικός οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ, προοδευτικός και ανοιχτόμυαλος, ξύπνησε στη βίλα του στην Εκάλη.
Τεντώθηκε, έξυσε προοδευτικά τον καβάλο του και κατευθύνθηκε επαναστατικά και ριζοσπαστικά προς την τουαλέτα.
Σήμερα ήταν σημαντική ημέρα. Θα δείχναν στους φασίστες που κυνηγούσαν φτωχούς μετανάστες ότι οι καλοί δεν ήταν αδύναμοι. Ένιωθε την συμπόνια και την καλοσύνη για τους φτωχούς μετανάστες να ξεχειλίζει όπως και η οργή του για τους φρικτούς φασίστες που έπαιζαν τους οικογενειάρχες και τους καταστηματάρχες. Κατακάθια, low-lives, αμόρφωτοι, οπισθοδρομικοί.
Σήμερα θα δίνανε μια γροθιά στο ρατσισμό.
Με αυτά στο μυαλό ξαφνιάστηκε όταν βρήκε την πόρτα της τουαλέτας κλειδωμένη.
"Άλλος" φώναξε μια μπάσα φωνή από μέσα.
Κόντεψαν να του φύγουν, ληστής;
Αλλά από πότε οι ληστές πάνε στην τουαλέτα και κλειδώνουν και την πόρτα;
Η πόρτα άνοιξε και βγήκε ένας μαύρος νεαρός γιγαντόσωμος με μούσι ίσα με την πλατεία Συντάγματος.
"Γεια σου, φίλο", είπε.
"Τι θέλεις;" κατάφερε να ψελλίσει.
"Α, εσύ πολύ καλό φίλο." χάρηκε ο μαύρος, "εσύ βοηθήσει Αμπντούλ. Γιάνι, έλληνα ρατσιστή. Εσύ, όχι, ίνσαλαχ."
Ο Γιώργος ψέλλισε ένα ο-κεϊ και χώθηκε στην τουαλέτα γιατί με την κύστη του έτοιμη να εκραγεί δεν μπορούσε να σκεφτεί καλά.
Έκανε όσο πιο γρήγορα μπορούσε και βγήκε για να βρει τον Αμπντούλ στο σαλόνι γονατιστό να κάνει την πρωινή του προσευχή.
"Τώρα, τι κάνουμε;" σκέφτηκε. Το πρόβλημα ήταν ότι ο Γιώργος ήταν καλός στην θεωρία, αλλά από Ισλάμ είχε μαύρα μεσάνυχτα. Μόνο η σαστιμάρα του και η καλή του τύχη τον εμπόδισαν από το ατόπημα να διακόψει την πρωινή προσευχή του Αμπντούλ.
Σε μια στιγμή είδε τον Αμπντούλ να σηκώνεται. Πήγε κάτι να πει αλλά αυτός του έριξε ένα βλέμμα που του πάγωσε το αίμα. Μετά έφερε τα χέρια του μπροστά σαν να κρατούσε ένα αόρατο βιβλίο και κουνούσε τα χείλη του χωρίς να λέει τίποτα. Η προσευχή δεν είχε τελειώσει ακόμα.
Ο Γιώργος είχε αρκετό μυαλό να φύγει από το σαλόνι και να πάει στην κουζίνα.
"Δεν μπορώ να τον διώξω" σκέφτηκε. Για να φωνάξει τους μπάτσους ούτε συζήτηση.
Άσε που είχε ακούσει για μαχαιροβγάλτες και αν και κόμπαζε και διέδιδε ότι αυτά είναι προβοκάτσιες των ρατσιστών, όλο και κάποια ψήγματα συλλογικού ασυνείδητου διέθετε από την εποχή που οι πρόγονοί του ζούσαν υπό τον μουσουλμανικό ζυγό.
Προσπάθησε να παραμυθιαστεί μ' αυτά που " πίστευε", έλα όμως που το άτιμο το ένστικτο είναι απείθαρχο. Γιατί άλλο να λες για τους "καημένους" τους "φτωχούς" μετανάστες και άλλο να έχεις έναν δίμετρο ισλαμιστή στο σαλόνι σου.
Μηχανικά άρχισε να ετοιμάζει πρωινό. Ενώ άρχισε να τηγανίζει λίγο μπέικον, ο Αμπντούλ μπήκε στην κουζίνα. Μια φρικτή κραυγή του πάγωσε το αίμα: "ΧΑΝΤΖΙΡ, ΑΛΛΑΧΟ ΑΚΜΠΑΡ".
Ο "φιλοξενούμενός του όρμησε στην κουζίνα με ένα πανί στο πρόσωπό του, άνοιξε την πόρτα και πέταξε το τηγάνι στην αυλή. Ο Γιώργος έμεινε στήλη άλατος. Επρόκειτο να πάρει το πρώτο του μάθημα στην ισλαμική κουλτούρα.

ΜΠΕΣΜΕΛΛΑΧ ΕΛ ΡΑΧΜΑΝ ΕΛ ΡΑΧΙΜ (στο όνομα του Αλλάχ, του πολυεύσπλαχνου, του πολυέλεου)
Ο Γιώργος, προοδευτικός αριστερός των βορείων προαστίων, προσπαθούσε να εξευμενίσει έναν δύστροπο όσο και απρόσκλητο επισκέπτη.
Ο Αμπντούλ τα είχε πάρει άσχημα και ο δύστυχος Γιώργος διατελούσε εν πλήρη συγχύσει. Βλέπεις ο Γιώργος το μόνο που ήξερε από θρησκείες ήταν ότι κάτι είχαν να κάνουν με το αν θα ψαλιδίσεις το μούσι σου ή όχι. Η λέξεις "μεταφυσική", "πίστη" και "δόγμα" ήταν γι' αυτόν κενά τετραγωνάκια σε σταυρόλεξο για πολύ δυνατούς λύτες.
Η ανοχή του είχε σαν βάση την απόλυτη άγνοια.
Το αποτέλεσμα ήταν να μην καταλαβαίνει γιατί ο "φιλοξενούμενός" του ξαφνικά επιδόθηκε στο άθλημα της δισκοβολίας με το αντικολητικό tefal του (29.99 € από το MALL παρακαλώ) ή γιατί έφριξε και κόντεψε να πάθει αποπληξία βλέποντας στην αυλή το καθαρόαιμο μπασέ του.
Κανένας δεν του είχε πει ότι γουρούνια & σκυλιά ήταν μιαρά ζώα για τους μουσουλμάνους και ως εκ τούτου η παρουσία τους κόκκινο πανί.
Έτσι στεκόταν σαν χαμένος ενώ ο Αμπντούλ άστραφτε και βρόνταγε.
"Εσύ, όχι καλό, εσύ βάλει χαντζίρ τηγάνι, μυρίζει Αμπντούλ, χαμντουλιλά." ήταν τα πρώτα ελαφρώς κατανοητά που πρόφερε.
"Βάλει κουτάϋ * μέσα σπίτι!"
Εδώ από καθαρή σύμπτωση ο Γιώργος κατάλαβε ότι τον είχε ενοχλήσει ο σκύλος του.
"Τι τον πείραξε το κουτάβι" σκέφτηκε.
Ο Αμπντούλ άνοιξε το ψυγείο "Εγώ φάει" είπε. Μετά φάνηκε να το ξανασκέφτηκε.
"Όχι καλό φαΐ" είπε "αυτό μαζί χαντζίρ μέσα" συμπλήρωσε εννοώντας ότι όλα τα τρόφιμα ήταν μολυσμένα γιατί μέσα στο ψυγείο υπήρχαν χοιρινά λουκάνικα και μπέικον.
Έβγαλε το ψυγείο από την πρίζα, το πήγε στην πόρτα ενώ ο Γιώργος σαστισμένος προσπαθούσε να διαμαρτυρηθεί, το έβγαλε στην αυλή και το αναποδογύρισε.
Έπειτα το επέστρεψε στη θέση του άδειο.
"Εσύ καθαρίσει τώρα" είπε στον τρομοκρατημένο Γιώργο με τόνο που δεν δεχόταν αντίρρηση.
"Μετά πάει φέρει φαΐ" συμπλήρωσε.
Ο Γιώργος βρήκε μία ευκαιρία να ανασυσταθεί. Γρήγορα έβαλε τα τρόφιμα μέσα σε μια σακούλα σκουπιδιών και τα άδειασε στον κάδο.
"Ευκαιρία να ζητήσω βοήθεια να δώ πως θα ξεμπλέξω "σκέφτηκε.
Μπήκε στο σπίτι και πήγε στο σαλόνι όπου ο Αμπντούλ με την πουκαμίσα και το σαλβάρι καθόταν οκλαδόν ** στην πολυθρόνα και έτριβε με τον δείκτη ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών του.
"Εγώ πάω φέρω φαΐ" είπε όσο πιο γλυκά μπορούσε.
"Ίνσαλαχ..." ήρθε η απάντηση. 

Το κουδούνι του Αχιλλέα, θεωρητικού συνισταμένης του ΣΥΡΙΖΑ και προέδρου μισής ντουζίνας ΜΚΟ για τα δικαιώματα των μεταναστών, των προσφύγων και άλλων αναξιοπαθούντων αλλοδαπών ( πλην των νομίμων και των προσκείμενων στο ΠΑΜΕ ) χτύπησε δαιμονισμένα.
Στην πόρτα βρισκόταν ο Γιώργος, ξεκούμπωτος, αναμαλλιασμένος και με βλέμμα τραγικού ήρωα του Φώσκολου.
"Βόηθα" είπε ξέπνοα."Χρειάζομαι τα φώτα σου"
Ο Αχιλλέας πήρε μπλαζέ και ανώτερο ύφος. Έκανε στο πλάι να περάσει ο αξιολύπητος ομοϊδεάτης του και κατευθύνθηκε στο μπαράκι όπου έβαλε δύο δάκτυλα ουίσκι σε ένα COSTA-BODA κρυστάλλινο ποτήρι, αναμνηστικό από την πυρπόληση του ομώνυμου καταστήματος.
"Ένας μουσουλμάνος." είπε ο Γιώργος.
Ο Αχιλλέας σήκωσε ένα φρύδι.
"Είναι στο σπίτι μου." συμπλήρωσε ο Γιώργος.
Ο Αχιλλέας σήκωσε και δεύτερο φρύδι.
Ο Γιώργος άρχισε να εξιστορεί τα καθέκαστα και ο Αχιλλέας, μην έχοντας αλλά φρύδια να σηκώσει, άνοιγε το στόμα του μέχρι που κόντευε να περάσει τριαξονικό φορτηγό ΜΑΝ με διπλό ρεμούλκιο.
Πάνω στη σαστιμάρα του είχε αδειάσει το ποτήρι και έπινε κατευθείαν από το μπουκάλι.
Μαζί με την διήγηση του Γιώργου τέλειωσε και το ουίσκι, μια βότκα και ένα ορφανό τσέρι μπράντι.
Όλως παραδόξως, ο Αχιλλέας στεκόταν ακόμα στα πόδια του.
"Ρε συ" είπε "είπαμε να τους υποστηρίζουμε, όχι να τους παντρευόμαστε."
"Τώρα τι κάνω; "
" Πρέπει να τον πείσουμε να μετακομίσει, μέχρι τότε όμως εσύ πρέπει να είσαι άψογος"
" Δηλαδή;"
" Εεεε, να, πρέπει να του φέρεσαι ισότιμα, να σέβεσαι την διαφορετικότητα και την κουλτούρα του και να μην προσβάλεις τις παραδόσεις και τα πιστεύω του."
" Και πως τα κάνω όλα αυτά ρε; Εγώ δεν ξέρω τι πιστεύω εγώ, που να ξέρω τι πιστεύει αυτός;"
" Κοίτα, πρέπει να αναλάβει κάποιος που ξέρει."
" Εσύ;"
" Μην λες βλακείες, που ξέρω εγώ από μουσουλμάνους..."
" Και τι σκατά πρόεδρος είσαι;"
" Πρόεδρος είμαι, κάνω διαχείριση των χρηματοδοτήσεων, αιτήσεις, προσφυγές, τέτοια. Την επαφή την διατηρούν τα μέλη. Να το τηλέφωνο και η διεύθυνση της Νανάς."
" Του Ζολά;"
" Όχι, ρε της ειδικής σε θέματα ισλαμικών μειονοτήτων μιας από τις ΜΚΟ που προεδρεύω."
" Ευχαριστώ ρε, είσαι φίλος."
" Πάντα εδώ για τους συντρόφους, θα της τηλεφωνήσω να σε περιμένει."
Ο Γιώργος έφυγε με αναπτερωμένο το ηθικό.
Η μοίρα του όμως δεν είχε πει ακόμα την τελευταία της κουβέντα...
 

Η Νανά ήταν κορίτσι από σπίτι. Κυριολεκτικά.
Κατά κόσμον Αφροξυλάνθη, από τα καμίνια, πριν μπλεχτεί με τις ΜΚΟ και χεστεί στο τάλιρο, διατηρούσε "σπίτι" στο Μεταξουργείο.
Τώρα είχε μεζονέτα στον Διόνυσο, Porsche, Φιλλιπινέζα και παιδιά που σπούδασαν στην εσπερία. Αυτό που δεν είχε ήταν σύζυγο, μόρφωση και υπομονή.
Είχε όμως νεύρα. Πολλά νεύρα. Και γι' αυτό φταίγαν πολλά.
Πρώτα-πρώτα ήταν αυτά τα καθάρματα οι εθνικιστές που της χαλάγαν τις κινητοποιήσεις.
Παλιά δυό τρείς ξυπόλητοι, μερικά ψώνια και μερικοί αντιεξουσιαστές έφταναν. Τώρα χρειαζόταν σχέδιο δράσης και ένα σωρό τέτοιες αηδίες. Και τα άτιμα τα κωλόπαιδα δεν βάραγαν... Από τότε που μπήκαν στη βουλή το παίζαν καλά παιδιά.
Στην τελευταία κινητοποίηση έπρεπε να βάλει μερικούς κουκουλοφόρους να τους επιτεθούν για να διαμαρτυρηθεί ότι τους βάρεσαν οι φασίστες. Αυτοί όμως οι ηλίθιοι επιτέθηκαν εκεί που είχαν παραταχθεί οι πιο σκληροπυρηνικοί ισλαμιστές με αποτέλεσμα να φάνε οι ίδιοι ξύλο και να της δηλώσουν ότι δεν ξανααναλαμβάνουν τέτοια δουλειά με πενήντα ευρώ. Ήταν πολύ επικίνδυνο και μόνο τα τσιρότα στοίχιζαν είκοσι ευρώ.
Κατά δεύτερον, με την αλλαγή της κυβέρνησης και το μνημόνιο είχαν κοπεί οι επιχορηγήσεις και το εισόδημα της είχε πάθει καθίζηση. Αναγκάστηκε να απολύσει τον κηπουρό. Και έτσι ξέμεινε και από άντρα...
Όταν λοιπόν τηλεφώνησε ο σύντροφος Αχιλλέας και της είπε να βοηθήσει τον σύντροφο Γιώργο, είπε, βεβαίως σύντροφε, φυσικά (από αυτόν εξασφάλιζε το ψωμάκι της άλλωστε) αλλά μέσα της του έσουρε όσα ο Ιορδάνης ποταμός.
Δεν ήταν να μουντζώσει τώρα την ΜΚΟ γιατί μόνο με τα επιδόματα δεν τα έβγαζε πέρα. Τις καλές μέρες είχε καταφέρει να της εκδώσουν: πολύτεκνης, παρ' όλο που είχε μόνο δυο παιδιά, κωφάλαλης, παρ' όλο που γκάριζε σε όλες τις πορείες, τυφλής, και να πληρώνεται έξοδα χημειοθεραπείας, αιμοκάθαρσης και καμιά σαρανταριά τοκετών και αδειών εγκυμοσύνης. Είχε βέβαια εξασφαλίσει και μια θεσούλα στον δήμο αλλά κάποτε που χρειάστηκε να πάει δεν κατάφερε να βρει το δημαρχείο. Είχε πειστεί ότι το κάθαρμα ο δήμαρχος είχε καταφέρει να το πουλήσει σε κινέζους που το διέλυσαν και το μετέφεραν στην Κίνα.
Αναπολούσε τις καλές μέρες τότε που έβγαινε για "ψώνια" με τα "παιδιά". Σε μία ημέρα είχε "αγοράσει" δεκαπέντε βιζόν. Στεναχωρήθηκε όταν έμαθε ότι το κατάστημα έκλεισε. Ίσως δεν έπρεπε να το κάψει, μπορεί να ξαναπέρναγε. Είχε όμως μάθει ότι από εκεί ψώνιζε και εκείνη η βλαχάρα που της είχε φάει τον υπουργό που είχε βάλει στο μάτι.
Καλά παιδιά αυτοί οι Πασόκοι. Το γλένταγαν. Ίσως έπρεπε να έχει παντρευτεί κανέναν από αυτούς. Μπαααα, τώρα θα είχε μείνει άνεργος και θα έπρεπε να τον ταΐζει.
Έβαλε ένα ουισκάκι να καλμάρουν τα νεύρα της.
Τότε χτύπησε το κουδούνι.

Ο Γιώργος μπήκε στο σπίτι της Νανάς σαν σίφουνας.
"Στα είπε ο Αχιλλέας;" ρώτησε.
" Εμ, μέσες άκρες..." απάντησε εκείνη." Φαίνεται ότι έχεις έναν ορφανό στο σπίτι σου" χαμογέλασε " τι εθνικότητας είναι;"
" Ιδέα δεν έχω."
" Και είσαι σίγουρος ότι είναι μουσουλμάνος;"
" Αν εσύ δεις ένα μαύρο μαντράχαλο με ένα στρέμμα μούσι να κουτουλάει το χαλί, έλα να μου πεις ότι είναι Χάρε Κρίσνα." της απάντησε αγανακτισμένος.
" Ωραία" είπε αυτή "θα βοηθήσω αλλά θα σου κοστίσει"
Ο Γιώργος την κοίταξε σαν να του είπε ότι ο Πάγκαλος είχε κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους.
" Θα πληρώσω;" ρώτησε χαζά.
" Όλα στοιχίζουν σήμερα..." του είπε αυτή." Πρέπει να τον χρηματοδοτήσεις αν θέλεις να πάει κάπου αλλού να εγκατασταθεί και να σε αφήσει ήσυχο. Αλλά θέλει διπλωματία. Μην πιστέψει ότι τον διώχνεις. Η παραμικρή αναφορά στους δικούς του όταν δικτυωθεί μπορεί να μας βλάψει ανεπανόρθωτα."
" Για τι λεφτά μιλάμε;"
" Τι μπορείς να δώσεις;"
" Ααα, τόσα;" είπε αυτός," τότε εντάξει..."
Η Νανά προτίμησε να μην τον ρωτήσει τι κατάλαβε γιατί ήδη ο τύπος της έδινε στα νεύρα.
" Περίμενε να φορέσω τα ρούχα της δουλειάς" του είπε και κλείστηκε στην κρεβατοκάμαρα.
Μετά από λίγο επέστρεψε φορώντας ένα μακρύ φουστάνι και φαρδιά μπλούζα με μακρύ μανίκι.
" Πως σου φαίνομαι;" ρώτησε.
" Ειλικρινά;"
" Ειλικρινά!"
" Δίνεις την εντύπωση πως αν σου δώσω δέκα ευρώ θα μου πεις την μοίρα."
" Ωραία!" είπε αυτή.
" Τι ωραία." της είπε αυτός " φαίνεται σαν να βγήκες από Ντάτσουν."
" Εκτός του ότι δεν θέλω να με λιντσάρει η να με βιάσει ο προστατευόμενός σου, μόνο έτσι μπορεί να με ακούσει. Αλλιώς εγώ θα σου πω και εσύ θα συνδιαλέγεσαι μαζί του. Συνήθως αυτοί οι τύποι τις γυναίκες τις έχουν στο κλάσιμο. Τουλάχιστον μιλάει αγγλικά;" συμπλήρωσε.
" Δεν ξέρω. " απάντησε αυτός.
" Είναι κάτι που ξέρεις τελικά;" είπε εκνευρισμένη.
" Ναι," απάντησε ο Γιώργος, "θα ήταν πολύ καλός υποψήφιος για τους τελικούς της δισκοβολίας και της άρσης βαρών." 

Ο Γιώργος πάρκαρε την Mercedes ένα στενό πριν από το σπίτι του.
" Περίμενε εδώ." είπε της Νανάς.
Αυτή δεν έφερε αντίρρηση. Η περίπτωση την άγχωνε, αλλά προσπαθούσε να το παίζει άνετη.
" Περίμενε να συναντήσεις τον χαμένο κρίκο της εξέλιξης και τότε τα λέμε..." σκεφτόταν ο Γιώργος.
Προχώρησε για το σπίτι, όταν η εξώπορτα άνοιξε διάπλατα με κρότο και πετάχτηκε έξω η Μαίρη.
Η Μαίρη ήταν εικοσιένα, μικρόσωμη, φοιτήτρια της νομικής, αριστούχος, έξυπνη και καπάτσα, και το κορίτσι του Γιώργου. Γόνος μικροαστικής οικογένειας, ο πατέρας της βέρος γκάγκαρος, γέννημα-θρέμμα του Αγίου Παντελεήμονα όπου και είχαν γνωριστεί.
Η Μαίρη είχε εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις με τον Γιώργο για το θέμα των αλλοδαπών, άλλωστε είχαν γνωριστεί όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι σε μία "αντιρατσιστική" διαδήλωση.
Ο έρωτας είναι παράξενο πράγμα έτσι η Μαίρη κατέληξε στο κρεβάτι του Γιώργου, χωρίς να αλλάξει τις απόψεις της κατά μία κεραία. Όσο και αν διαφωνούσαν, αυτός έτρεφε ιδιαίτερα σοβαρά συναισθήματα γι' αυτήν. Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς πως ένιωσε βλέποντάς την να βγαίνει από το σπίτι του τρέχοντας, με σκισμένα ρούχα και κλαμένη.
" Τι τρέχει;" την ρώτησε, παρ' όλο που κατά βάθος ήξερε.
" ΤΩΡΑ ΤΟΥΣ ΒΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΠΊΤΙ ΣΟΥ;;;" ούρλιαξε αυτή.
Ο Γιώργος προσπάθησε να της πει να ηρεμίσει, να μη φωνάζει, αλλά εις μάτην. Αυτή ήταν σε κατάσταση υστερίας.
" ΣΤΗΝ ΤΡΙΧΑ ΓΛΥΤΩΣΑ ΤΟΝ ΒΙΑΣΜΟ." του φώναξε "ΚΑΘΑΡΜΑ, ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ... ΤΗΝ ΓΛΥΤΩΣΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΉΜΟΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΒΙΑΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΚΆΛΗ;;;" συνέχισε με πιο πλούσιο λεξιλόγιο που δεν γράφεται. Τα σφράγισε με μία σφαλιάρα στον έκπληκτο Γιώργο και έφυγε.
Η Νανά που είδε τα καθέκαστα έσπευσε δίπλα του.
Ο Γιώργος είχε γίνει Τούρκος." Θα τον σκίσω τον πούστη." είπε
Η Νανά προσπάθησε να τον ηρεμήσει " Μη Γιώργο, προβοκάτσια."
" Τι προβοκάτσια, ρε τσόκαρο, " της φώναξε," για μαλάκες ψάχνεις, στραβός είμαι, δεν την είδες; Την γυναίκα μου ρε, το κάθαρμα, έσκαψε τον λάκκο του, θα του φάω το λαρύγγι δεν πα να είναι ο Σβαρτσενέγνερ, τώρα θα πεθάνει."
" Μη Γιώργο" του είπε η Νανά " κάνεις κακό στο κίνημα, μην δημιουργείς θέμα... δεν φταίει αυτός, η κουλτούρα του είναι διαφορετική, πρέπει να την σεβαστούμε, η πολυπολιτισμική κοινωνία..."
" Τι λες μωρή πατσαβούρα ο σεβασμός είναι αμοιβαίο συναίσθημα, σεβάστηκε αυτός το σπίτι μου, για να σεβαστώ εγώ την κουλτούρα του; Δηλαδή εμείς να σεβόμαστε και αυτοί να μας πηδάνε; Που το βρήκες γραμμένο αυτό; Δηλαδή εμείς δεν έχουμε κουλτούρα, τι σκατά  στο πηγάδι κατουρήσαμε;
" Γιώργο δεν σε αναγνωρίζω έτσι μιλάει μόνο ένας φασίστας"
" Φασίστας επειδή δεν του κάθομαι; Είσαι καλά μωρή φώκια; Θα του πιω το αίμα, θα τον σουβλίσω σαν τον Αθανάσιο Διάκο."
" Γιώργο εμείς δεν είμαστε ρατσιστές..."
" Όχι, δεν είμαι ρατσιστής, αυτός όμως ο πούστης είναι!!"
Ο Γιώργος ήταν έξαλλος.
Όταν έφτασε στην πόρτα δεν έβγαλε κλειδιά, ούτε χτύπησε κουδούνι.
Η κλωτσιά που έδωσε ξήλωνε την θωρακισμένη πόρτα των χιλίων τετρακοσίων € από τους μεντεσέδες.
" Varemenos doors και τρίχες κατσαρές," ψιθύρισε και φωναχτά: "που είσαι ρε μελλοθάνατε;" 

Ο Γιώργος όρμησε μέσα στο σπίτι του σαν ταύρος σε υαλοπωλείο.

Τον ακολούθησε η Νανά προσπαθώντας να τον καλμάρει.
Δεν χρειάστηκε.
Η πίσω μπαλκονόπορτα ήταν ανοιχτή και ο Αμπντούλ άφαντος.
Καλύτερα ίσως έτσι γιατί παρ' όλη την αδρεναλίνη του ο Γιώργος το μόνο που θα κατάφερνε με αντίπαλο τον Αμπντούλ θα ήταν μάλλον η επιβάρυνση του συστήματος δημόσιας υγείας. Και μετά σου λένε ότι οι λαθρομετανάστες αποτελούν πρόβλημα για το προαναφερθέν σύστημα. Μέγα ψεύδος. Τα χρήματα που εξοικονόμησε εκείνη την ημέρα το ΕΣΥ πρέπει να ήταν πολλές χιλιάδες ευρώ. Ο Αμπντούλ θα είχε στείλει τον προοδευτικό ήρωα μας για διακοπές πολλών μηνών σε ένα από τα ευαγή υπολειτουργούντα ιδρύματα.
" Ουφ, την γλιτώσαμε." είπε η Νανά.
" Αυτός την γλίτωσε." είπε ο Γιώργος που δεν είχε καταλάβει ποιος πραγματικά τη είχε γλιτώσει." Εσύ όχι..."
Η Νανά τον κοίταξε έντρομη.
" Δεν πιστεύω..." πήγε να πει.
" Σκασμός." της είπε ο Γιώργος. " θέλω απαντήσεις και τις θέλω τώρα. Ποιος  μου έστησε αυτό το φιάσκο;"
" Τι εννοείς 'έστησε'" είπε αυτή.
" Εννοώ ότι αυτό το πράγμα βρωμάει. Ποιός έστειλε αυτό το κάθαρμα στο σπίτι μου; Τι εννοούσες 'θα μου στοιχίσει'; Γιατί ντύθηκες σαν καρνάβαλος; Τι ήταν αυτό το 'να με λιντσάρει ή να με βιάσει'; Τί είναι τελικά αυτοί οι άνθρωποι και αν είναι τέτοια καθάρματα γιατί τους προστατεύουμε; Λέγε τώρα..."
Θες ο τρόμος, θες μία ξαφνική τάση για ειλικρίνεια, θες μία χρόνια κόπωση, η Νανά αποφάσισε να πει αυτά που η ίδια πραγματικά πίστευε. Πήγε σε ένα τραπεζάκι με ποτά και πήρε ένα ουίσκι. Άρχισε να πίνει από το μπουκάλι.
" Ρε σάχλα" ξεκίνησε και δεν έδωσε σημασία στη έκπληκτη αντίδραση του Γιώργου " πόσο ψώνιο και πόσο βλάκας είσαι; Νομίζεις ότι αυτά τα ρεμάλια έχουν καμιά κουλτούρα της προκοπής ή ότι είναι φτωχοί που ψάχνουν την μοίρα τους; Μπίζνες είναι κοκονιόρνιο...Τι δουλειά νομίζεις ότι κάνω;"
" Εεεε, απ' ότι μου είπε ο Αχιλλέας πρέπει να είσαι ειδική στα θέματα του Ισλάμ..."
Η Νανά γέλασε. Γύρισε το μπουκάλι ανάποδα, το κούνησε και όταν είδε ότι ήταν άδειο, έκανε κατά μέτωπο επίθεση σε ένα άμοιρο μπακάρντι.
" Ναι, πέρασε αλλά δεν στάθηκε. Εγώ, μάγκα μου ήθελα λεφτά. Έτσι μπλέχτηκα με την πολιτική. Οργανώνω συγκεντρώσεις, πορείες, διαδηλώσεις και άλλα που καλύτερα να μην ξέρεις."
" Για τον ΣΥΡΙΖΑ;"
" ΣΥΡΙΖΑ-μύριζα, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, όλα τα ίδια είναι. Ένα μεγάλο θέατρο και τα κορόιδα  χειροκροτάνε. Άσπρα σκυλιά, μαύρα σκυλιά, όλοι οι σκύλοι μία γενιά. Τα πάντα οργανωμένα. Από πίσω είναι οι ίδιοι. Αυτό εννοούμε όταν λέμε διαπλοκή. Όχι τη σχέση πολιτικών κομμάτων και λεφτάδων κάθε είδους, αλλά την σχέση των ίδιων των θιάσων των κομμάτων, φύγε εσύ, έλα εσύ, πούλα αυτόν, προώθησε τον άλλο. Νομίζεις ότι οι πολιτικοί αλλάζουν κόμματα από μόνοι τους; Μεταγραφές είναι όπως στο ποδόσφαιρο. Δώσε μου τον Τάδε, πάρε τον Δείνα από κει, βγάλε τον άλλο από τον πάγκο και τελικά, αγάπη μου είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι."
" Και η ιδεολογία;"
Το μπακάρντι παρέδωσε το πνεύμα και σειρά είχε η βότκα.
" Διαφημιστικό κόλπο βλάκα... Ποιο κόμμα ανεβαίνει στην εξουσία και εφαρμόζει πολιτική σύμφωνα με την ιδεολογία του; Άμα ανέβη ο ΣΥΡΙΖΑ, νομίζεις ότι τα ΜΑΤ θα μοιράζουν τριαντάφυλλα; Θα πέσει ξύλο προοδευτικό που δεν το έχουμε ξαναφάει. Σε έχουν ποτέ δείρει ριζοσπαστικά; Η μήπως μπορούσες να ξεχωρίσεις την 'σοσιαλιστική' πολιτική του ΠΑΣΟΚ από την 'φιλελεύθερη' της Ν.Δ.;"
" Και οι μετανάστες που κολάνε;"
-Τζίν.
" Φιλαράκι αυτή είναι η μεγαλύτερη παραμύθα που έχουμε φάει. Οι λάθρο (εδώ ο Γιώργος τα γούρλωσε ), ναι, ρε, τι κοιτάς έτσι, ρεμάλια είναι, φυγόδικοι, εγκληματίες, δοσίλογοι που τους εγκαταλείψαν οι νατοϊκοί και τους επικήρυξαν οι αντάρτες, πράκτορες και φανατικοί μουσουλμάνοι που έχουν σταλεί για να κουμαντάρουν τους άλλους και να επιβάλουν την σαρία. Όσο για τους ανατολικούς, μαφιόζοι του κερατά. Καθάρματα, εγκληματίες."
" Και εμείς γιατί τους υποστηρίζουμε;"
-Ούζο.
" Γιατί πληρωνόμαστε. Είδες να παραπονιούνται οι κινέζοι, οι φιλιππινέζοι; Ούτε καν οι μαύροι. Τους μόνους που παίρνουμε σε πορείες είναι οι μουσουλμάνοι. Αυτή την λεπτομέρεια την πρόσεξες; Οι αράπηδες που επωφελούνται είναι όσοι είναι μουσουλμάνοι. Χρήμα και πολιτικά οφέλη. Τσάμπα εργασία για τους μεγαλοεργολάβους, μπόλικα φράγκα για τις ΜΚΟ, φράγκα και πολιτικά παιχνίδια με ευρωπαίους, νατοϊκούς και  Σαουδάραβες, διάσπαση όποιου ηλίθιου προσπαθούσε να εναντιωθεί στον κατευθυνόμενο συνδικαλισμό, διάσπαση του κοινωνικού ιστού (τους ξεσκίζουμε στους φόρους και δεν μιλάνε γιατί είναι διαλυμένοι), τρομοκρατία της μάζας. Σου φτάνουν αυτά; Οποίος υποστηρίζει οτιδήποτε πολιτικό και δεν βγάζει φράγκα είναι πολύ μάπας.
Ειδικά εσείς του ΣΥΡΙΖΑ είστε οι πιο γελοίοι. Είδες τι πήγε να κάνει στη γυναίκα σου και εσύ έκανες πορείες για τα δικαιώματά του, ζώο. Μην δεν σε πουν προοδευτικό. Σιγά ρε, θα σου φύγει κανένας πόντος. Τα δικά σου δικαιώματα ρε ηλίθιε; Τα δικαιώματά σου στη γη που πατάς; Κάνεις πορείες για να αποκτήσουν αυτοί δικαιώματα, περιορίζοντας τα δικά σου; Αυτό δεν είναι ούτε προοδευτικότητα ούτε αλτρουισμός. Είναι απύθμενη βλακεία.
Ξέρεις τι ήταν αυτός που ήταν εδώ στο σπίτι σου; Μάλλον κάποιος φανατικός μουσουλμάνος που δεν θα το είχε σε τίποτα να σε σφάξει σαν τραγί και να βλέπεις τώρα τα ραδίκια ανάποδα, γκε-γκε;"
Σταμάτησε ξέπνοη και κοίταξε με θολό μάτι το τραπεζάκι.
" Έχεις τίποτα να πιούμε;" είπε.
Ο Γιώργος αγνόησε την ερώτηση." Αν δεν φοβόταν τότε γιατί την κοπάνησε;" είπε.
Η Νανά τον κοίταξε με ενδιαφέρον" Αυτή είναι μία πολύ καλή ερώτηση." παρατήρησε.
Κατόπιν έπεσε φαρδιά-πλατιά στο χαλί και άρχισε να ροχαλίζει.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η Μαίρη μπήκε στην καφετέρια και κατευθύνθηκε προς το γωνιακό τραπεζάκι.

"Σαλαάμ αλέϊκουμ" της είπε ο "Αμπντούλ".
" Λουκά άσε τις αηδίες και βγάλε αυτή την ηλίθια μεταμφίεση"
" Καλά ντε, πως κάνεις έτσι, είπα και εγώ να το διασκεδάσω λίγο. Τι έγινε με το πρόσωπο;"
" Απόλυτη μεταστροφή, λίγο ακόμα και θα ψηφίζει χρυσή αυγή...Ήσουν τέλειος"
" Ας είναι καλά ο Αμπντούλ..."
" Πάλι κομπλιμέντα θέλεις;"
" Δεν εννοώ εμένα, εννοώ ένα ναύτη που είχα στο τελευταίο μου βαπόρι. Αυτός με έμαθε μερικές κουβέντες πακιστανικά, μερικές αραβικές ευχές και διάφορα άλλα για το Ισλάμ."
" Σ' ευχαριστώ, όμως τον αγαπώ τον βλάκα, τι να κάνω, έπρεπε κάπως να τον συνεφέρω.
Κατά βάθος είναι καλό παιδί, αν τον γνωρίσεις"
" Τι λες, ρε, ξαναβγαίνω μπροστά του; Αν με γνωρίσει; Ξέρεις πως έκανε όταν νόμιζε ότι σε είχα βιάσει; Ίσα που πρόλαβα να την κοπανήσω από την βεράντα."

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΗΣ 2

Κεφάλαιο 2

 
Με το σεμήτι να χοροπηδάει στο πλάι του ο άρχοντας Κομισάριος έφθασε στον ναό του αγίου Τρότσκι.
Ο ναός ήταν ένα φρούριο με φαρδιούς τοίχους στα πρότυπα της Γραμματείας.
Ένας πάνοπλος μοναχός στεκόταν στην είσοδο. Σκελετοί, πτώματα σε αποσύνθεση και κεφάλια αιρετικών κοσμούσαν τις ξύλινες προεξοχές της στέγης.
Ο άρχοντας Κομισάριος χαμογέλασε. Εδώ γινόταν πραγματικά το θέλημα του Μαρξ.
Οι Τροτσκιστές μοναχοί είχαν φήμη φοβερών διωκτών των αιρετικών και σε ένα τέτοιο απομακρυσμένο φυλάκιο δεν περίμενε τίποτα λιγότερο. Όμως τα φρέσκα πτώματα απεδείκνυαν τις άοκνες προσπάθειες των πιστών Τροτσκιστών να επιβάλλουν τον Νόμο του Μεμοράντουμ  (ή Μνημονίου) και την θέληση  του Λαού σ’ αυτή την άγρια περιοχή.
Έστειλε το σεμήτι να πάει να κανονίσει για εφόδια, αφού θα του απαγόρευαν την είσοδο και πλησίασε τον φρουρό.
«Στο όνομα της Γραμματείας» του είπε.
«Στο θέλημα του Λαού» απάντησε ο φρουρός, παίρνοντας παρ’ ολ΄ αυτά αμυντική στάση.
Έβγαλε την περγαμηνή του από πανάκριβο και δυσεύρετο χαρτί και την επέδειξε.
Ο φρουρός εντυπωσιάστηκε. Δεν έβλεπες συχνά γνήσιο χαρτί.
«Έλεος, Κομισάριε.» χαιρέτησε.
«Έλεος σ’ εσένα καλέ στρατιώτη της Γραμματείας.» απάντησε αυτός.
Ο μοναχός χτύπησε με την λαβή του πέλεκυ του (στάνταρ εξοπλισμός της Γραμματείας)
την πόρτα του ναού. Η πόρτα άνοιξε αργά.
Δύο μοναχοί με ελαφρά δερμάτινη θωράκιση τον υποδέχθηκαν.
«Έλεος, Κομισάριε.» χαιρέτησαν σηκώνοντας την γροθιά σε χαιρετισμό.
«Οδηγήστε με στον Σύντροφο Καθοδηγητή.» είπε ο Κομισάριος χωρίς περιστροφές.

Ο Σύντροφος Καθοδηγητής Λαφάζ ήταν ένας σκληροτράχηλος βετεράνος του πολέμου κατά της αίρεσης των «αναποφάσιστων». Η φρικτή αυτή αίρεση είχε ταλαιπωρήσει την Γραμματεία για δύο δεκαετίες και είχε στοιχίσει την ζωή σε πολλούς πιστούς του Λαού.

Ο «Λαός» ήταν το ανώτατο αξίωμα στην Γραμματεία. Ήταν ο εκπρόσωπος του Μαρξ επί της γης. Άλλωστε τα άγια γραπτά, όσα από αυτά είχαν μεταφραστεί έλεγαν ότι «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό και υπηρετούν τον Λαό».

Ο Σύντροφος Λαφάζ  (κατά κόσμο Λαφάζ  Ανί) είχε δώσει ένα μάτι και ένα δάχτυλο για την δόξα του Λαού. Το απομένον μάτι έλαμπε με την λάμψη του πεφωτισμένου ιδεολόγου, του κεκαθαρμένου πιστού.

Την τελευταία εβδομάδα είχε εκτελέσει 3 «δεξιούς», απόβλητα της κοινωνίας, την τελευταία κάστα της Γραμματείας, σκουπίδια, που πίστευαν και προσκυνούσαν τον Θεό του κάτω κόσμου «Καραμάν Αλή»

Δεν ήταν αμαρτία να πιστεύεις τον θεό των νεκρών, αλλά μερικοί από αυτούς έπεφταν σε αίρεση. Ένας από αυτού είχε πει ότι ο φόρος που επιβαλλόταν 75% ήταν άδικος. Η φορολογική ήταν μία από τις χειρότερες βλασφημίες. Τιμωρούταν  με  τιμωρίες από  αύξηση 10% στους φόρους έως επιτόπιο ανασκολοπισμό.
Ο  Σύντροφος Καθοδηγητής έλεγε την προσευχή προς τον άγιο αρχάγγελο Λένιν όταν χτύπησε το κουδούνι αδείας επίσκεψης. Περισσότερο έκπληκτος παρά ενοχλημένος,
(δεν είχε και μεγάλη ευλάβεια στον αρχάγγελο Λένιν καθώς ο θρύλος τον ήθελε να έχει ταλαιπωρήσει τον άγιο Τρότσκι )έσπευσε να ανοίξει.
Ο φρουρός ανακοίνωσε τον άρχοντα Κομισάριο Ιεροεξεταστή Τατσό Συρίζ, ανώτατο επιτετραμμένο της Γραμματείας.
Ο Λαφάζ εντυπωσιάστηκε. Ο Τατσό δεν ήταν τυχαίος Κομισάριος. Είχε την φήμη σκληρού και άτεγκτου διώκτη. Η πιο συνηθισμένη τιμωρία που επέβαλε ήταν ο ανασκολοπισμός. Οι φήμες τον θέλανε σε μία από τις εκστρατείες του να έχει ανασκολοπίσει τον μισό πληθυσμό μιας πόλης.
Σήκωσε την γροθιά του και φώναξε «Καλοδεχούμενος στο όνομα της Γραμματείας και του Λαού.»
Ο Κομισάριος σήκωσε και αυτός την γροθιά του και χαμογέλασε.
«Χαίρομαι που σε συναντώ Σύντροφε Λαφάζ.» είπε. «Χρειάζομαι την βοήθειά σου.»
Ο Λαφάζ οδήγησε τον Κομισάριο στην αίθουσα συγκεντρώσεων, όμως ο τελευταίος ήταν πολύ βιαστικός.
«Πρέπει να πάμε στον ¨ασφαλή χώρ層 του είπε. «Έχω μαζί μου ένα σημαντικό αντικείμενο για εξέταση.»
Περισσότερο έκπληκτος τώρα ο Καθοδηγητής οδήγησε τον Ιεροεξεταστή στις κατακόμβες για να φθάσουν τελικά σε ένα χώρο όπου δέσποζε το άγαλμα του αρχάγγελου  Στάλιν να πατά τον αρχιδαίμονα της διαστροφής  Χίτλερ.
Ο Ιεροεξεταστής έβγαλε το δεματάκι που του είχε δώσει ο πανδοχέας και το ακούμπησε πάνω σε ένα μαρμάρινο τραπέζι. Το ξεδίπλωσε αργά και δίχως να μιλάει.
Μέσα ήταν ένα πακέτο χαρτί. Τόσο πολύ χαρτί δεν είχαν ξαναδεί. Πάνω από διακόσια κομμάτια, παραλληλόγραμμου σχήματος, κομμένα με απόλυτη ακρίβεια, και κολλημένα όλα μεταξύ τους από την μία μεριά.
Έμειναν για μια στιγμή αμίλητοι. Και οι δύο τους είχαν ακούσει θρύλους για τέτοια αντικείμενα φοβερής δύναμης. Όσο κι αν δεν θελαν να το πιστέψουν είχαν μπροστά τους ένα ΒΙΒΛΙΟ…

Ο Ιεροεξεταστής μίλησε πρώτος.

«Ένα βιβλίο» είπε. «Έχω ακούσει για αυτά. Βδελυρά πράγματα φοβερής δύναμης.»
Γύρισε στον Λαφάζ που είχε πάρει το χρώμα της στάχτης.
«Κοίταξε τα βδελυρά σχήματα στο χαρτί. Βαλμένα σε αποτρόπαιη σειρά, απολύτως ίδια το ένα με το άλλο, σε μία ακατανόητη γραφή. Κοίταξε τις εικόνες στο πρώτο κομμάτι… Φοβερές εικόνες ενός απαίσιου κόσμου. Μόνο δαίμονες του κάτω κόσμου, βρικόλακες και χρυσαυγίτες  μπορούν να κατανοήσουν το νόημα αυτών των χυδαίων συμβόλων. Μου πονούν τα μάτια να τα κοιτάζω.»
Προσεκτικά άγγιξε το βιβλίο. Άνοιξε λίγο τις σελίδες και κοίταξε μέσα. Το έκλεισε τρομαγμένος.
«Φρικτό…» είπε χαμηλόφωνα.
«Τι… τι είδατε, άρχοντά μου;» ρώτησε ο Σύντροφος Λαφάζ στον ίδιο τρομαγμένο και χαμηλόφωνο τόνο.
«Σύμβολα… πολλά σύμβολα, άγνωστα, βαλμένα στη σειρά. Σειρές και σειρές με αισχρά σύμβολα. Δεν μοιάζουν με τα Ιερά Γράμματα της Γλώσσας της Γραμματείας. Είναι άγνωστα σύμβολα. Πρωτοφανές… Η απόλυτη βλασφημία. Μπορεί να είναι… Φοβάμαι να το προφέρω… ΕΛΛΗΝΙΚΑ!»
Ο Καθοδηγητής έβγαλε μια κραυγή φρίκης. Το πρόσωπό του στράγγιξε από το αίμα του.
Μια λιμνούλα δημιουργήθηκε στα πόδια του.
Ο Σύντροφος Καθοδηγητής  Λαφάζ, βετεράνος του πόλεμου των «αναποφάσιστων» είχε κατουρηθεί.
 

Ο άρχοντας Κομισάριος βημάτιζε σκεφτικός μέσα στο σαλόνι του ναού, μπροστά σε έναν έντρομο Καθοδηγητή.

Ο Λαφάζ προσπαθούσε να ηρεμίσει τα τσακισμένα νεύρα του με ένα ποτήρι μπράντι.
Ο Κομισάριος έξυνε το αξύριστο πιγούνι του νευρικά.
«Αυτό είναι φοβερό.» παραμιλούσε.
«Αγαπητέ μου Λαφάζ, αυτό δεν είναι μόνο κάτι από το παρελθόν… Εδώ έχουμε να κάνουμε με την χειρότερη μορφή βλάσφημης μαγείας…
Το χαρτί… είναι κάτασπρο, καινούργιο… Σαν να φτιάχτηκε τώρα.»
«Ο Μάρξ να φυλάει .» είπε ο Καθοδηγητής και έκανε το σημείο του σφυροδρέπανου.
«Πώς είναι δυνατόν κάτι τέτοιο;»
«Σου είπα, βλάσφημη μαγεία, το χειρότερο είδος.»
«Δεν εννοείς…;»
«Ναι, ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ…»
Ο Λαφάζ κατέβασε βιαστικά μια μεγάλη γουλιά μπράντι.
«Αδύνατον…» ψέλλισε, «η τεχνολογία δεν υπάρχει ,είναι μύθος…»
 

Η δυσπιστία του Συντρόφου Λαφάζ ήταν φυσιολογική γιατί το έτος 17435 Α.Κ.Γ. (από κτίσεως Γραμματείας) ή αλλιώς  17475 Α.Π.Ν. (από πτώσεως Ναού Πολλών Τεχνών)δεν υπήρχε τεχνολογία. Μόνο μύθοι γύρω από αυτή την απόκρυφη τέχνη.

 Σύμφωνα με τους μύθους που κυκλοφορούν, για την Εγκαθίδρυση της Γραμματείας, τότε, πριν 175 αιώνες, οι άνθρωποι ήταν απολύτως διεφθαρμένοι. Χρησιμοποιούσαν την μαύρη και βλάσφημη μαγεία της τεχνολογίας, σε όλες τους τις δραστηριότητες. Είχαν σιδερένια υποζύγια που πίνανε φαρμάκι για να ζήσουν και που τους μετέφεραν. Μερικά από αυτά πετούσαν και μετέφεραν πολλούς ανθρώπους τους οποίους κατάπιναν στην φωλιά τους για να τους ξεράσουν αργότερα σε άλλη φωλιά χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Τα σπίτια των ανθρώπων ήταν δεμένα από τους δαίμονες με σύρματα πάνω και κάτω από την γη και στα σπίτια τους είχαν κουτιά όπου βλέπανε τους δαίμονες που τους έλεγαν τι να κάνουν. Με φρικτές εικόνες και δαιμονικές  ψαλμωδίες, έλεγχαν τους ανεγκέφαλους σκλάβους τους. Οι άνθρωποι ζούσαν σε απαίσιες συνθήκες καταπίεσης.
Από αυτή την ανίερη συμβίωση του ανθρώπου με την μαγεία της τεχνολογίας, γεννιούνταν τέρατα, μισοί άνθρωποι και μισοί σίδερα.
Ένα τέτοιο ον ήταν το τέρας Παπαντοπούλ πού τρομοκρατούσε τον κόσμο για επτά χρόνια.
Ήταν μισός άνθρωπος  και μισός σιδερένιο κάστρο πάνω σε ρόδες που έπινε φαρμάκι και ξερνούσε φωτιά και σίδερο.
Μισούσε και βλασφημούσε τον Μαρξ και τους αρχαγγέλους του και σκότωνε τους πιστούς.
Μόνη αχτίδα φωτός μέσα στο σκοτάδι ήταν η Ιέρεια Ηλάνα του Ναού των Πολλών Τεχνών, που καθοδηγούσε τους πιστούς στο δρόμο του Μαρξ.
Το τέρας επιτέθηκε στον Ναό και έριξε την πύλη του και σκότωσε τη Ιέρεια.
Από αυτή την φρικιαστική πράξη, άνοιξε η γη και απαίσια δαιμόνια βγήκαν και βασάνιζαν τους ανθρώπους για σαράντα χρόνια. Οι άνθρωποι ονόμασαν αυτό τον αδηφάγο στρατό δαιμόνων «η γενιά των Πολλών Τεχνών».
Οι πιστοί του ΠΑΣΟΚ πιστεύουν ότι τότε εμφανίστηκε ο Δεύτερος «Παπαντρέ» ο οποίος τιθάσευσε του δαίμονες της «γενιάς των Πολλών Τεχνών» (τον Πρώτο Παπαντρέ τον είχε σκοτώσει το τέρας Παπαντοπούλ.).Μέ τον θάνατο όμως του Παπαντρέ, το πιστό του σεμήτι δεν μπορούσε να τιθασεύσει τους δαίμονες της «γενιάς των Πολλών Τεχνών»  που άρχισαν να τρώνε τα πάντα. Έτσι σε μία τελετουργία χρησιμοποίησε το δαχτυλίδι της δύναμης και κάλεσε τον Τρίτο Παπαντρέ. Όμως τα πράγματα ήταν πολύ άσχημα και τελικά μόνο με επέμβαση του ίδιου του Μαρξ και του εκλεκτού προφήτη του Τσιπραλέξ μπόρεσαν οι άνθρωποι να νικήσουν και να διώξουν τους δαίμονες και να εγκαθιδρυθεί η Άγια Γραμματεία.
Η γραμματεία με τα χρόνια ξερίζωσε την τεχνολογία από την ανθρώπινη κοινωνία και επέβαλε την αγνή λατρεία του Μαρξ.
Όμως υπήρξαν κατά καιρούς και απαίσιοι αιρετικοί που χρησιμοποιούσαν τις μαύρες τέχνες.
Ήταν οι αρχέγονοι πολέμιοι της Γραμματείας οι φρικώδεις Χρυσαυγίτες…

 

 

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΗΣ

Κεφάλαιο 1 

Ο Άρχοντας Κομισάριος  Ανώτερος Ιεροεξεταστής της Αγιότατης Γραμματείας, ξεπέζεψε μπροστά στο άθλιο πανδοχείο.

Έριξε μια ματιά γύρω του. Η άθλια πολίχνη που τον είχε οδηγήσει το κυνήγι του ήταν ένας τυπικός οικισμός «Αστέων».  Αυτοί ήταν μια μικρή μερίδα του πληθυσμού που ασπάζονταν την λατρεία του Δύοντος Ηλίου και περίμεναν τον ερχομό του «Παπαντρέ», του μεσσία, απεσταλμένου του υπέρτατου πνευματικού όντος ΠΑΣΟΚ που θα έφερνε την ειρήνη και την ευδαιμονία. Αυτοί δεν πίστευαν στο «Γκούλαγκ» που πήγαιναν οι ψυχές των καταραμένων μετά τον Θάνατο, ούτε στο «Κολχόζ» που πήγαιναν οι ψυχές των δικαίων. Πίστευαν ότι οι πιστοί πήγαιναν στο «Δημόσιο» για να ξεκουράζονται αιωνίως ενώ οι καταραμένοι πήγαιναν σε ένα μέρος που ονομαζόταν «Ιδιωτικός τομέας» όπου βασανίζονταν αιωνίως.

Όμως εκτός από αυτή την διαφορά συνέχιζαν να πιστεύουν στους νόμου του «ΜΕΜΟΡΑΝΤΟΥΜ» και τον αγιότατο Μαρξ. Έτσι η Αγιότατη Γραμματεία δεν τους θεωρούσε επικίνδυνους αιρετικούς και τους άφηνε στην ησυχία τους όσο δεν δημιουργούσαν προβλήματα και πλήρωναν τους φόρους τους.

Ο ακόλουθος του Κομισάριου ένα «σεμήτι» με πολλές ελιές στο πρόσωπο, όπως ήταν το χαρακτηριστικό της γλοιώδους ράτσας του, πλησίασε με μικρά πηδήματα. Τα «σεμήτι» ήταν μικρά ανθρωπάρια πολύ επιδέξια στους λογαριασμούς και την διαχείριση χρημάτων.

Ήταν δεινοί κλέφτες και πορτοφολάδες αλλά πολύτιμοι στο να ανακαλύπτουν φοροφυγάδες. Εκτός αυτού έχαιραν μιας παράξενης ασυλίας πανάρχαιας που προήρχετο όπως λέγανε από την εποχή του Ναού των Πολλών Τεχνών.
«Φθάσαμε, κύριε πρόεδρε.» είπε. Τα σεμήτι αποκαλούσαν τους ανωτέρους τους «πρόεδρε», τρέχα γύρευε γιατί. «Εδώ θα βρούμε την καλύτερη φιλοξενία. Ο Πάγκα είναι πολύ καλός μου φίλος.»
Ο  Ιεροεξεταστής ρουθούνισε  μισοενοχλημένος. Με μεγάλες δρασκελιές ανέβηκε την βεράντα του άθλιου οικοδομήματος και έσπρωξε την πόρτα.

Το εσωτερικό ήταν το ίδιο άθλιο με την πρόσοψη. Κακότεχνα ξύλινα τραπέζια και ένας βρωμερός πάγκος. Πίσω από τον πάγκο ένας χοντρός άντρας τους κοίταξε τρομαγμένος.

Οι λίγοι θαμώνες, ντόπιοι κάτοικοι, σταμάτησαν  τις συζητήσεις τους και έκαναν τους αδιάφορους.  Ένας Ιεροεξεταστής της Γραμματείας ήταν πάντα κακά μαντάτα.
Ο πανδοχέας έτρεξε τρέμοντας να τον εξυπηρετήσει.
«Δούλος σου, άρχοντά μου» ψέλλισε «πως μπορώ να σε εξυπηρετήσω;»
«Ποτό, δωμάτιο, πληροφορίες.» είπε λακωνικά ο Κομισάριος.
Ο πανδοχέας έτρεξε όσο του επέτρεπαν τα κιλά του να τους σερβίρει.
Καθώς ο Κομισάριος προχώρησε προς τον πάγκο, πολλοί κάνανε πίσω του, κρυφά, το σχήμα του σφυροδρέπανου τρομαγμένοι.
«Είσαι ο Τεό Πάγκα;» ρώτησε ο Κομισάριος και η σιωπή που βασίλεψε στην αίθουσα μπορούσε να κοπεί με μαχαίρι. Ο πανδοχέας κόντεψε να πάθει συγκοπή.
«Άρχοντά μου…» είπε.
Μία φιγούρα έκανε να κινηθεί προς την πόρτα.
«Κανείς δεν φεύγει, αν δεν δώσω άδεια.» είπε ο Κομισάριος χωρίς να γυρίσει.
Κατόπιν στράφηκε απότομα και με δυό βήματα βρέθηκε μπροστά στον άτυχο θαμώνα που είχε προσπαθήσει να φύγει. Χωρίς κουβέντα του έβγαλε τον σκούφο που φορούσε.
Ένα επιφώνημα έκπληξης ακούστηκε από όλους όταν αποκαλύφθηκε το ξυρισμένο κεφάλι από κάτω. Ο άτυχος θαμώνας ήδη έτρεμε σαν ψάρι έξω από το νερό.
Ο Κομισάριος τον άρπαξε από τα πέτα με ένα σαρδόνιο χαμόγελο στο πρόσωπό του.
«Τι είναι αυτό;» σφύριξε μέσα  από σφιγμένα δόντια. «Αυτό αρκεί για να σε στείλω στην πυρά, γυναικοκοίτη» του είπε.
Η βρισιά ήταν πολύ βαριά. Ήταν η απόλυτη διαστροφή. Οι γυναικοκοίτες ήταν αυτοί οι ανώμαλοι που ένιωθαν  διεστραμμένη έλξη για το αντίθετο φύλο. Στους άνδρες ήταν δύσκολο να ανακαλυφθεί. Όμως στις γυναίκες ανακαλυπτόταν σχετικά εύκολα γιατί πάθαιναν μια παράξενη ασθένεια που σε προχωρημένο στάδιο τις φούσκωνε σαν μπαλόνι και  τους έπρηζε το στήθος. Του άνδρες τους έστελναν στην πυρά. Τις γυναίκες τις αναλάμβανε μια ειδική μυστική υπηρεσία του Ιερατείου που λεγόταν ότι είχε διασυνδέσεις με τις κυψέλες. Τι σχέση μπορεί να είχε αυτή η σέκτα με την υπηρεσία παραγωγής απογόνων ήταν μυστήριο. Όπως ήταν γνωστό οι άνθρωποι δεν «ζευγάρωναν».
«Λοιπόν;» ξαναρώτησε ο Κομισάριος «η υπομονή μου αρχίζει να ελαττώνεται. Θα μιλήσεις η θέλεις κανένα τσιτάτο;»
Ο θαμώνας βόγκηξε στην αναφορά του φρικτού όπλου των Ιεροεξεταστών.
«Έλεος, είπε, δεν φταίω, τα μαλλιά μου κάηκαν και έπρεπε να τα ξυρίσω για να θεραπευτώ.»
Ο Κομισάριος κοίταξε με προσοχή το κεφάλι και είδε τις κόκκινες κηλίδες από επουλωμένα εγκαύματα. Έσπρωξε τον άνθρωπο στο πλάι και τον άφησε αηδιασμένος.
Στράφηκε στον πανδοχέα.
«Λοιπόν, πες μου τα βάσανά σας.» είπε σχεδόν φιλικά.
Το ενδιαφέρον της ομήγυρης κεντρίστηκε.
Ο πανδοχέας στράφηκε προς τα ράφια πίσω από τον πάγκο. Έβγαλε ένα βαρύ σιδερένιο κιβώτιο με τρείς κλειδαριές και το ξεκλείδωσε. Από μέσα έβγαλε ένα δεματάκι από δέρμα.
«Μην το ανοίξετε εδώ σας παρακαλώ.» είπε και έκανε το σημείο του σφυροδρέπανου.
«Και μόνο που το σκέφτομαι έχω εφιάλτες.»
Ο Κομισάριος έσκυψε μπροστά. «Που υπάρχει ασφαλής χώρος;» ρώτησε.
«Στον Ναό του Αγίου Τρότσκι.» Είπε. «Είναι λίγο πιο κάτω.»
«Ποιός είναι καθοδηγητής;»
«Ο σύντροφος  Λαφάζ.»
«Ένας τροτσκιστής μοναχός,» σκέφτηκε ο Κομισάριος «ίσως φανεί χρήσιμος»
«Κράτα μου το τραπέζι στη γωνία» είπε στον πανδοχέα. Θα επιστρέψω.
Στράφηκε προς την πόρτα καθώς ο πανδοχέας πίσω του έκανε συνεχείς υποκλίσεις με ένα δουλικό χαμόγελο στο πρόσωπο.
Βγήκε από το πανδοχείο και κατευθύνθηκε προς τον Ναό του Αγίου Τρότσκι.