Ο κύριος με το κοστούμι μπήκε στο γραφείο του αξιωματικού
χωρίς να ανακοινωθεί.
Ο αξιωματικός σηκώθηκε όρθιος, έκπληκτος και λίγο αγχωμένος.
«Εσείς εδώ;» ρώτησε.
«Ήταν ανάγκη…» είπε ο κοστουμάτος και του έκανε ένα νόημα.
Ο αξιωματικός βγήκε από το γραφείο του και έδιωξε τον
γραμματέα του που ήταν ακόμη στην θέση του παρά το περασμένο της ώρας. Κατόπιν
μπήκε πάλι μέσα και έκλεισε τις περσίδες στα παράθυρα.
«Εντάξει ,» είπε «είμαστε μόνοι. Μπορούμε να μιλήσουμε.»
«Πρέπει να ενεργοποιηθεί το σχέδιο ‘ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ’» είπε ο
κοστουμάτος.
«Δεν γίνεται, κύριε,» είπε ο αξιωματικός «το σχέδιο
‘ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ’ είναι μακρόπνοο. Δεν έχει στηθεί απόλυτα ακόμα και τα ‘σκιάχτρα’
δεν έχουν ωριμάσει, είναι ακόμη ‘φυντάνια’»
«Οι καιροί είναι δύσκολοι, φίλε μου,» είπε ο άλλος «απαιτείται
δυναμική αντιμετώπιση. Το σχέδιο αυτό είναι ότι χρειάζεται.»
«Γιατί; Μήπως μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο, κάτι με
λαθρεμπόριο, λαθρομετανάστες, κάτι ποινικό, ένα σκάνδαλο…»
«Όχι, το σχέδιο ‘ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ’ είναι ότι χρειαζόμαστε. Τα έχει
όλα. Παράλληλα θα ανεβάσουμε την εκτίμηση της αστυνομίας και του συστήματος
γενικά και θα δημιουργήσουμε σύγχυση στην αριστερά.»
«Καλά αλλά δεν μπορώ από μόνος μου να ενεργοποιήσω ένα
σχέδιο τέτοιας έκτασης.
Χρειάζομαι εντολές.»
«Έχω εντολές…»
«Εννοώ επιπέδου.»
«Ποιο ψηλά δεν υπάρχει…»
«Εννοείς…»
«Ναι , αυτός.»
Ο αξιωματικός ένευσε
καταφατικά, λίγο κουρασμένος.
«Ας συζητήσουμε τις λεπτομέρειες.» είπε.
«Αυτός ποιος είναι;» ρώτησε ο κοστουμάτος καθώς κοίταζαν τις
φωτογραφίες των υποψηφίων.
«Είναι ο …………» είπε ο αξιωματικός
«Εννοείς εγγονός του …………» είπε ο άλλος.
«Ναι.»
«Φίλος του ……………..
και μάρτυρας στη υπόθεση ………………;»
«Ακριβώς.»
«Μα αυτό είναι υπέροχο, είναι ιδανικός.»
«Κύριε είναι πολύ ‘φυντάνι’, και η μητέρα του πολύ γνωστή…»
«Δεν έχει μπλέξει ακόμα;»
«Είναι μπλεγμένος, αλλά είναι πολύ δυνατό χαρτί. Κάτι να
πάει στραβά μπορεί όλο το σχέδιο να γυρίσει μπούμερανγκ.»
«Στο χέρι σου είναι να μην πάει στραβά!» είπε αυστηρά ο
κοστουμάτος. «Και πρέπει να φανούν επικίνδυνοι. Να φέρουν βαρύ οπλισμό.»
«Τότε δεν πρέπει να δράσουμε βιαστικά.»
«Ωραία, και το σκηνικό;»
«Επαρχία, μακριά από μεγάλα αστικά κέντρα, πιο εύκολο και
ανεβάζουμε και την αστυνομία της επαρχίας στην εκτίμηση του κοινού.»
«Θαυμάσια. Πότε θα είσαστε έτοιμοι;»
«Σε δύο εβδομάδες.»
«Καλώς θα συναντηθούμε ξανά την παραμονή. Προετοίμασέ το και
ειδοποίησε με.
Ξέρεις, στον ‘ειδικό’ αριθμό.»
«Μάλιστα κύριε.»
«Καληνύχτα.»
Οι δύο άνδρες κάθισαν στο γωνιακό τραπέζι του απόμερου και
άδειου εξοχικού κέντρου και παρήγγειλαν καφέδες.
Μόλις απομακρύνθηκε ο μαγαζάτορας, μίλησε ο αξιωματικός.
«Όλα είναι έτοιμα,» είπε. «Αύριο θα χτυπήσουν μία τράπεζα σε
μία επαρχιακή πόλη, μέχρι το βράδυ θα τους έχουμε.»
«Καλώς. Κοίτα, άμα τους πιάσουν κανόνισε να φάνε ένα χέρι
ξύλο.» είπε ο κοστουμάτος.
«Αυτό απαγορεύεται από τον νόμο.» είπε έκπληκτος ο
αστυνομικός.
«Το ξέρω. Κοίτα, έτσι θα έχουμε πολλαπλά οφέλη. Το θέμα θα
μονοπωλήσει τις ειδήσεις για όλη την εβδομάδα. Όλοι θα ξεχάσουν και το Κατάρ
και την Τουρκία και την μιζέρια τους. Άσε που θα ξεβρακωθούν οι αριστεροί που
θα τρέξουν να καταγγείλουν. Θα τους πιάσουμε όλους στον ύπνο. Θα διχαστούν. Ο
δικός μας θα το κάνει πρώτο θέμα και όλοι οι άλλοι δημοσιοκάφροι θα
ακολουθήσουν θέλοντας και μη για να μην χάσουν τηλεθέαση.»
«Ποιος ο ……………….
του ……………….»
«Όχι ρε, αυτός φαίνεται, ο άλλος ο …………………………..»
«Και αυτός δικός μας;»
«Γιατί, ποιος νομίζεις ότι του δίνει τα θέματα που βγάζει;
Τον έχεις για τέτοιο τζιμάνι; Στόκος είναι ο άνθρωπος. Εμείς τον κάναμε
δημοσιογράφο. Αν δεν είχε τη υποστήριξή μας, ούτε τα διανυκτερεύοντα φαρμακεία δεν
θα του έδιναν να γράψει.»
«Δεν το ήξερα…»
«Είναι πολλά που δεν ξέρεις και καλύτερα έτσι. Μόνο έτσι θα μπορέσεις
να βγεις στην σύνταξη!»
«Σαν απειλή ακούγεται…»
«Πάρτο όπως θέλεις. Γιατί, νομίζεις ότι εγώ θα βγω ποτέ στην
σύνταξη; Τέλος πάντων. Έχεις τίποτα
άλλο;»
«Ναι, δεν υπάρχει κίνδυνος για τίποτα παρατράγουδα, όπως το
οκτώ;»
«Δεν είχες αυτή την θέση τότε και ρωτάς πράγματα επικίνδυνα.
Ένα θα σου πω: επιχείρηση ‘ΑΘΛΙΟΙ’.»
«Δική μας;»
«Κανενός άλλου.»
«Καλά λες, δεν θέλω να ξέρω…»
Η είδηση έπαιζε παντού.
Μεγάλη επιτυχία των διωκτικών αρχών.
Ο άνδρας με το κοστούμι χαμογέλασε. Σήκωσε το τηλέφωνο και
σχημάτισε έναν αριθμό που δεν υπήρχε καταχωρημένος πουθενά.
«Τον κύριο υπεύθυνο παρακαλώ.» είπε και κατόπιν: «Χαίρετε,
όλα καλά, μπορείτε να προχωρήσετε, οι πάντες είναι απασχολημένοι τουλάχιστον
για μία εβδομάδα.
Κανείς δεν θα σας προσέξει.»
Το σύστημα δουλεύει…
Εμείς κοιμόμαστε…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου