ΕΦΙΑΛΤΗΣ

Ο γέρος χάιδεψε τον χάρτη στον τοίχο.
Έγραφε πάνω του ονομασίες χαμένες στα σκοτάδια του παρελθόντος.
ΕΛΛΑΣ, Ήπειρος, Μακεδονία, Θράκη, Θεσσαλία, Κυκλάδες, Ιόνιοι Νήσοι.
Ο γέρος ήταν πολίτης της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Γιουνανιστάν.
Η κατοχή του παλαιού χάρτη τιμωρούταν με "ατύχημα".
Βέβαια, οι Γιουνανλήδες ήταν πολιτισμένοι. Δεν λιθοβολούσαν.

Ο γέρος κοίταζε τον χάρτη και σκεφτόταν.
Άραγε θυμόταν κάποιος αυτά τα απαγορευμένα ονόματα;
Η Θράκη είχε ανεξαρτητοποιηθεί και με την βοήθεια της Τουρκίας είχε προσαρτήσει μέρος της Ανατολικής Ρωμυλίας. Βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με την Μακεδονία που είχε προσαρτήσει την Ελληνική Μακεδονία και Θεσσαλία και σκόπευε να εξαπλωθεί ανατολικά. Ας είχε χάσει μέρος των εδαφών της από την Αλβανία που είχε προσαρτήσει τη Ήπειρο και το Κοσσυφοπέδιο. Το Αιγαίο ανήκε στην Τουρκία.
Η στριγκλιές του μουεζίνη από το διπλανό τζαμί του διέκοψαν τις σκέψεις.
Χαμογέλασε μέσα στην πίκρα του, καθώς θυμήθηκε τον Ντίνο.
Ο Ντίνος ήταν ο γείτονάς του ο οποίος στο παρελθόν (πόσο παλιά αλήθεια) όταν ακόμα υπήρχε η εκκλησία του Αγίου Σάββα είχε στείλει εξώδικο στον ιερέα επειδή τον ενοχλούσαν οι καμπάνες. Φάε τώρα "αλλαχουάκμπαρ" σκέφτηκε, και πιες και καμιά σόδα για να το χωνέψεις.
Θυμόταν τα πογκρόμ των ιερέων.
Τον Αρχιεπίσκοπο τον είχαν εκτελέσει.
Καθώς τον οδηγούσαν προς το μαρτύριο, έκπληκτο και απορημένο, γύρισε στον επικεφαλή του αποσπάσματος και είπε:
"Γιατί; Εμείς σας περιθάλψαμε, σας ταΐσαμε, σας ντύσαμε. Γιατί το κάνετε αυτό;"
"Γιατί είσαστε άπιστοι, ήλθε η απάντηση. Αυτά που κάνατε, δεν τα κάνατε εσείς! Ήταν ο Αλλάχ που φρόντισε για τους πιστούς του."
Η τηλεόραση τα είχε δείξει όλα. Οι διάφοροι μαϊντανοί πανηγύριζαν και μίλαγαν για απελευθέρωση από το παρελθόν και καινούργιες σελίδες πολιτισμού και ευημερίας. Σύντομα βέβαια ήλθε και η σειρά τους, και τότε σκούζανε σαν χοίροι στην σφαγή. Δεν υπήρχε όμως κανένας να τους υπερασπιστεί.

Και να σκεφτεί κανείς ότι όλα είχαν ξεκινήσει με εκλογές...
Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.  είχε κερδίσει τις εκλογές και είχε δώσει υπηκοότητα και δικαίωμα ψήφου σε όλους τους ξένους. Αυτό δημιούργησε στην αρχή ένα φούσκωμα στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που ξαναέκανε εκλογές και τις κέρδισε με απόλυτη αυτοδυναμία.
Όμως λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο.
Από που ξεφύτρωσαν ρε παιδί μου όλοι αυτοί οι μουσουλμάνοι με την μόρφωση και την τεχνογνωσία και έστησαν το ισλαμικό κόμμα, οι αριστεροί ούτε που πρόλαβαν να το καταλάβουν.
Σε χρόνο ντε-τέ είχε γίνει αποκέντρωση των αλλοδαπών και αναλογικός διαμοιρασμός τους ανά την επικράτεια.
Αντίθετα με τους προοδευτικάριους οι μουσουλμάνοι δεν δέχονταν έλληνες στην καταγωγή στο κόμμα τους.
Πολλοί πολιτικοί που κατάλαβαν τι συντελούνταν και θέλησαν να μεταπηδήσουν στο μουσουλμανικό κόμμα, φάγανε πόρτα.
Σύγχυση επικράτησε στο σύστημα.
Ο "αντιρατσιστικός" νόμος χρησιμοποιήθηκε στο έπακρο.
Το σύστημα ήταν παγιδευμένο.
Οι πολιτικοί του μουσουλμανικού κόμματος καθησύχαζαν την ελίτ και υπόσχονταν λαγούς με χρυσά πετραχήλια.
Οι  αντιπρόσωποι της ελίτ μην έχοντας πολλές επιλογές συστρατεύθηκαν με το "ισλαμικό τόξο".
Όσοι δεν την φάγανε, κάνανε την πάπια για να μην τους εξουδετερώσουν με τον "αντιρατσιστικό" ή με το χαρακτηρισμό ως φασίστες.
Το παιγνίδι ήταν ήδη χαμένο.
Στις εκλογές που ακολούθησαν, το "μουσουλμανικό κόμμα" κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό 57%.
Ακολούθησε η τοποθέτηση αλλοδαπών παντού, από αστυνομία μέχρι ένοπλες δυνάμεις. Κάνεις δεν αντέδρασε. Τα ανακλαστικά του λαού είχαν εξαφανιστεί πολύ καιρό πριν.
Η αλλαγή του Συντάγματος με ανακήρυξη του κράτους σε ισλαμική δημοκρατία ήταν παιγνίδι.
Ψηφίστηκαν νόμοι περί ενδυμασίας (μπούργκα), αλλαγή επίσημης γλώσσας του κράτους (δίγλωσσο στην αρχή, αραβικά αργότερα) και επαναφορά της θανατικής ποινής.
Σε όλα αυτά η Ε.Ε. τηρούσε σιγή ιχθύος. Το χρέος εξοφλούταν κανονικά με πολύ γενναιόδωρες εισφορές, με διάφορες προφάσεις, από ισλαμικές πηγές.


Και οι παλιοί πολιτικοί; Τι είχαν γίνει.
Το τι βλακεία ακούστηκε από όσους είχαν την ευκαιρία να εμφανιστούν κάπου, δεν περιγράφεται.
Τρομαγμένα, απελπισμένα ανθρωπάκια, όσοι είχαν μείνει στην χώρα, είτε από αδυναμία να φύγουν είτε από άλλο λόγο, προσπαθούσαν να προσελκύσουν ψήφους, χωρίς όμως να μπορούν να αρθρώσουν λόγο κατά της κυβέρνησης, καθώς υπήρχε το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και κινδύνευαν. Δεν μπορούσαν να ασκήσουν αντιπολίτευση γιατί κάθε κριτική θεωρούνταν ρατσιστική!..

 

Υπήρχαν και οι «εξόριστοι».

Αυτοί έφυγαν με την σκέψη να ξαναγυρίσουν σαν σωτήρες στην επόμενη μεταπολίτευση.

Σχεδίαζαν να κάνουν αντιστασιακές οργανώσεις και να ζούνε σαν ηγέτες και ήρωες.

Γρήγορα κατάλαβαν το λάθος τους όταν φάγανε πόρτα όπου και αν πήγαν.

Βλέπεις το ’67 είχε αλλάξει μόνο το καθεστώς. Τώρα ΟΙ ΙΔΙΟΙ είχαν φροντίσει να αλλάξει και ο λαός, και η χώρα και το πολίτευμα…

Δεν αντιπροσώπευαν πλέον τίποτα.

 Απαξιωμένοι και απόβλητοι και από αυτούς τους απόδημους, σέρνονταν πλάνητες, απάτριδες και μερικοί από αυτούς πένητες, στις εσχατιές της γης.

Αυτοί ήταν και οι τυχεροί. Γιατί υπήρχαν και αυτοί που κάποιοι για διαφόρους λόγους τους είχαν επικηρύξει. Οι πρώτες γκροτέσκες δολοφονίες, έκαναν τους υπόλοιπους να κρύβονται αλλόφρονες.

 

Πίσω στο «Γιουνανιστάν», ο λαός προσαρμοζόταν στην καινούργια κατάσταση πραγμάτων.

Όλη η παλιά «ελίτ», όσοι προσπάθησαν να προσαρμοστούν, γρήγορα κατέρρευσαν.

Οι υπόλοιποι «έφυγαν νύχτα» ή τους έφαγε το σκοτάδι.

Το καινούργιο καθεστώς δεν χωράτευε.

Σε μία τελευταία (και ηλίθια) εκδήλωση των «αντιεξουσιαστών», όσοι γλύτωσαν ζωντανοί, καταδικάστηκαν σε ισόβια. Δεν υπήρξαν εκδηλώσεις συμπαράστασης.

 

Ο Γέρος κοίταξε από το παράθυρο.

«Μογκαντίσου», σκέφτηκε «ή στην καλύτερη περίπτωση Τζιμπουτί»

Έκλεισε το παράθυρο και κάθισε στη πολυθρόνα του κοιτάζοντας στον τοίχο το φάντασμα του κόσμου του που δεν υπήρχε πλέον.

«Αλληλούια» ψιθύρισε, «ή μήπως Ίνσαλαχ;» αναρωτήθηκε…