ΓΚΡΑΦΙΤΙ

Καταραμένη ομίχλη!

Ο συνταγματάρχης σκούπισε την παγωμένη υγρασία από το πρόσωπό του και προσπάθησε μάταια να διακρίνει μέσα από τους πυκνούς υδρατμούς.

Καταραμένη ομίχλη!

Καταραμένη εκστρατεία, καταραμένε κωλότοπε!

Κοίταξε τα κατεστραμμένα οχήματα της εμπροσθοφυλακής και έφτυσε.

Από την άλλη μεριά της ομίχλης δεν ακουγόταν τίποτε.

Λες και δεν υπήρχε κανένας εκεί.

Τίποτε που να προδίδει τους αμυνόμενους.

Μπάσταρδα καθάρματα.

Μέχρι τώρα τα πάντα τους ευνοούσαν και είχαν εκμεταλλευτεί κάθε τι προς όφελός τους.

Μόλις η εμπροσθοφυλακή σταμάτησε είχε σφυροκοπηθεί ανελέητα από… αλήθεια… από πού;

Από το αστείο οδόφραγμα εμπρός;

Από τα  υψώματα δεξιά και αριστερά;

Πού ήταν; Ποιοι ήταν (Πόσοι ήταν;).

Τι οπλισμό είχαν; (Πόσοι ήταν;)

Και γιατί στ’ ανάθεμα είχε κολλήσει μόνο σ’ αυτό το ερώτημα λες και είχε κάποια ιδιαίτερη σημασία (πόσοι ήταν;)

Και η ομίχλη έπαιζε με τα νεύρα του λες και ο καιρός και η φύση τον κορόιδευαν.

Άνοιγε λίγο και έκλεινε, ίσα για να μπορέσει να δει το βλακώδες οδόφραγμα στα διακόσια μέτρα.

Ούτε ποδήλατο δεν θα σταμάταγε.

Τι σκέφτονταν…

Μας δουλεύουν;!(προειδοποιούν)

ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ;;; (προειδοποιούν)

ΠΟΙΟΣ;

Δεν γίνονται τέτοια πράγματα …

Δεν είναι παιγνίδι. Είναι πόλεμος. Δεν υπάρχουν άνθρωποι που παίζουν με αυτά τα πράγματα.

(Πόσοι είναι;)

(Ποιοι είναι;)

Δεν έχει σημασία, -ηλίθιες εμμονές – πρέπει να του ανέβαινε πυρετός.

Καταραμένη ομίχλη.

Είχε στείλει μια ομάδα από επίλεκτους κομάντος.

Δεν ακούστηκε τίποτα…

Ένας μόνο επέστρεψε.

Μισότρελος, Μίλαγε για φαντάσματα.

Είχε πληγές (από λόγχη;!)  παράξενες.

Πέθανε σύντομα.

Το τεθωρακισμένο που είχε στείλει μετά γύρισε πίσω ΜΟΝΟ ΤΟΥ!

Το πλήρωμα είχε εξαφανιστεί και κάποιος είχε μπλοκάρει το χειριστήριο για να κινείται σε ευθεία, μέχρι που ντεραπάρισε .

Στην καμπίνα δεν υπήρχε ίχνος πάλης, ούτε αίμα, ούτε τίποτα!

Στο πλάι του με σπρέι κάποιο ηλίθιο γκράφιτι (ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ).

Δεν το καταλάβαιναν ( ΕΙΠΑΜΕ : ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕ ΤΙΠΟΤΑΑ…)

(Πόσοι είναι;)

Ωπα! Το χάνεις!

Μάθε τον εχθρό, μέτρησε τις δυνάμεις του,

(Πολεμάω φαντάσματα…)

Δεν είναι φαντάσματα, (είναι ιδέες) άνθρωποι είναι..

(κάτι μου διαφεύγει)

Υπομονή.

Είμαστε  μιάμιση μέρα εδώ. Συνεχώς σε επιφυλακή. Τα νεύρα των ανδρών είναι τσιτωμένα. Το βράδυ χάσαμε τρία οχήματα με εφόδια.

Υπομονή.

Η ομίχλη, σαν να σηκώνεται…

(κάτι…)

Τώρα θα μπορέσεις να δεις (θέλεις να δεις;)

(κάτι… κάτι μου διαφεύγει)

(πόσοι είναι;)

Η ομίχλη σηκώνεται. 

Να’ τοι…

Όχι, παιγνίδια της ομίχλης.

Ναι, να’ τοι (οι τελευταίοι)

Οι πρώτοι (τελευταίοι) – (γιατί τελευταίοι;)

Δεν βλέπω .

Εκεί , εκεί.

(Πόσοι είναι)

Μην το πείς!

(ΠΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ;;;)

Είναι…

Που;

Χάθηκαν.

(Φαντάσματα.)

(ΙΔΕΕΣ)

ΠΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ;

(ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ)

ΚΑΜΙΑ ΤΡΙΑΚΟΣΑΡΙΑ…

 

Που είναι το καταραμένο τεθωρακισμένο με το ηλίθιο γκράφιτι;;

(κάτι μου διαφεύγει)

 

ΜΟΛΩΝ  ΛΑΒΕ