Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΗΣ 4

Κεφάλαιο 4

ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΑ !

Κέντρο της αγιοτάτης Γραμματείας και βάση του συστήματος εξουσίας.

Η πόλη αποτελείτο από το κέντρο και τα προάστια.

Στο κέντρο ήταν οι ναοί και τα κτήρια της διακυβέρνησης και ήταν περιστοιχισμένο με ψηλό τείχος φρουρούμενο από ομάδες «Διαδηλωτών».

«Διαδηλωτές» ήταν οι οπλίτες του στρατού της Γραμματείας.

Οι βαθμοί περιλάμβαναν τους: «Αναρχικούς»(λοχίες), «Αντιέξους» (επιλοχίες), «Κουκουλοφόρους» (ανθυπασπιστές).΄

Αυτοί ήταν οι υπαξιωματικοί.

Οι αξιωματικοί είχαν βαθμούς όπως: «Μολοτοφόρος» (ανθυπολοχαγός), «Γνωστάγνωστος» (υπολοχαγός), «Μπαχαλάκιας» (λοχαγός). Μεσαίας κλίμακας αξιωματικοί  περιλάμβαναν τους: «Αντιρατσιστής» (ταγματάρχης), «Αντιφασίστας» (αντισυνταγματάρχης) και «Καθοδηγητής» (συνταγματάρχης). Ανώτεροι αξιωματικοί ήταν: «Συνιστάρχης»   (ταξίαρχος), «Κομματάρχης»  (αντιστράτηγος), «Συριζαίος» (υποστράτηγος) και «Έξαρχος» (στρατηγός).

Ο Έξαρχος της Κουμουνδούρας ήταν ο ανώτατος αρχηγός του τακτικού στρατού της Γραμματείας και όλων των Εξαρχείων (τμήματα στρατού). Αυτόν έπρεπε να συναντήσει ο Κομισάριος Τατσό, γιατί στην ευθύνη του υπάγονταν τα σύνορα της Γραμματείας, που ήταν και τα σύνορα του πολιτισμένου και κατοικημένου κόσμου.

Η Κουμουνδούρα ήταν το κέντρο του πολιτισμού. Τα προάστιά της αποτελούσαν καλοχτισμένες καλύβες από ποιοτική πλίθρα και υπέροχες παράγκες από ακατέργαστη πέτρα. Οι δρόμοι ήταν από καλοπατημένο χώμα και είχε πλατείες όπου μπορούσες να αφοδεύσεις άνετα σε μεγάλους λάκκους. Είχε επίσης ένα άρτιο σύστημα από αυλάκια για ούρηση. Στις άκριες των δρόμων υπήρχαν μόνιμα παλούκια και σχεδόν ποτέ δεν ήταν άδεια. Υπήρχαν και τα υπαίθρια «Σωφρονιστήρια» με διάφορες υποδομές όπως ικριώματα, λαιμητόμους, στραγγάλες, στύλους για πυρές, και άλλα.

Ο Κομισάριος έφθασε στην πύλη του κέντρου και παρουσίασε τα διαπιστευτήριά του.

Μέσα από το τείχος οι δρόμοι ήταν λιθόστρωτοι και τα κτήρια διακοσμημένα με ανάγλυφα και σύμβολα. Ο μεγαλύτερος ναός, ο καθεδρικός του αγίου Μαρξ βρισκόταν στο κέντρο και δέσποζε με τον όγκο του. Ομάδες από Κουκούδες με τους γνωστούς άλικους χιτώνες, περιφέρονταν γύρω από τον ναό ψάλλοντας ύμνους σε μια ξεχασμένη πιά γλώσσα.

Ο ναός ήταν διακοσμημένος με ανάγλυφα που περιγράφαν την ζωή του προφήτη Τσιπραλέξ.

Σύμφωνα με τον θρύλο, ο προφήτης ήταν γιός της ιέρειας Ηλάνας, που τον φυγάδεψε ο άγιος Αλλά Βαν, όταν το τέρας Παπαντοπούλ κατέστρεψε τον Ναό των Πολλών Τεχνών.

Ο άγιος προστάτεψε το μωρό της ιέρειας μέχρι να μεγαλώσει και να μπορέσει να αποκαταστήσει την αγνή λατρεία του Μαρξ.

Τα ανάγλυφα ιστορούσαν όλη την πορεία του προφήτη, από την συνάντησή του με το πονηρό πνεύμα Σόϊμπλε και μετά την δοκιμασία και τους πειρασμούς στην έρημο της Ουάσιγκτον. Κατόπιν τον φωτισμό του στις μακρινές χώρες της Λαταμέρκης και την επιστροφή του όπου ο κόσμος τον υποδέχθηκε σαν σωτήρα.

Ο προφήτης μίλησε πολλές φορές κι δίδαξε στον ναό «Βουλή» όπου οι Ιερείς «Βουλευτές» τον χλεύαζαν και τον λοιδορούσαν. Ο προφήτης στην μακροθυμία του δεν τους πείραξε, μόνο όταν ήλθε στην  εξουσία τους ανασκολόπισε με όλες τις τιμές που τους άρμοζαν.

Ο Άρχοντας Ιεροεξεταστής διέσχισε το κέντρο και κατευθύνθηκε προς το Παλάτι «Σπίτι του Λαού» ή «Περισσό Πάλας». Το νόημα της δεύτερης ονομασίας χανόταν στα βάθη των αιώνων.  Ήταν η κατοικία του άρχοντα Κυρίαρχου της Γραμματείας «Λαού», ανώτατου εκπροσώπου του Μαρξ επί της Γης.

Το Παλάτι ήταν και αυτό περιτειχισμένο και φρουρείτο από ομάδες βετεράνων και της φρουράς του Λαού τους ονομαζόμενους «αναρχοαυτόνομους».

Μέσα από τα τείχη υπήρχε το μέγαρο του Λαού και διάφορα άλλα κτήρια που στέγαζαν αρχές και υπηρεσίες. Ο Κομισάριος, αφού πέρασε τον τυπικό έλεγχο, κατευθύνθηκε προς την έδρα του στρατιωτικού άρχοντα της Γραμματείας, του Έξαρχου της Κουμουνδούρας ή, όπως λεγόταν μερικές φορές, «Έξαρχου των Εξαρχείων».

Ο Έξαρχος ήταν ένας ψηλός άνδρας που αρέσκονταν να φοράει κάτι σιδερένια δαχτυλίδια μπροστά στα μάτια του, που στηρίζονταν στην μύτη και, με δύο μικρούς βραχίονες, στα αυτιά του. Είχε διακριθεί στον πόλεμο κατά των «αγανακτισμένων», μία άλλη μεγάλη σύρραξη που είχε ταλανίσει την Γραμματεία.

Ο ίδιος είχε δώσει τέλος στον πόλεμο καίγοντας τους αρχηγούς του εχθρού, κάποιους  απαίσιους αργυραμοιβούς, μέσα στο ίδιο τους το άντρο. Μετά από αυτό η κάστα των αργυραμοιβών είχε τεθεί εκτός νόμου και όσοι ασχολούντο με αυτή την δραστηριότητα είχαν εκτελεστεί ή σταλεί στα ορυχεία.

Ο Κομισάριος μπήκε στο κελί του Έξαρχου και χαιρέτισε, σηκώνοντας την αριστερή γροθιά. Μετά τα τυπικά, έδωσε την αναφορά του, αν και ο Έξαρχος δεν ήταν τυπικά ανώτερος από έναν κομισάριο. Οι κομισάριοι δεν ανήκαν στον στρατό, όπως άλλωστε δήλωνε ο τίτλος τους, αλλά ήταν πολιτικοθρησκευτικοί αξιωματικοί. Είχαν όμως στρατιωτικούς βαθμούς ανάλογα με την αρχαιότητα και την δράση τους.

Όταν ανέφερε (με χαμηλό τόνο) την ύπαρξη του βιβλίου και τις υποψίες του, ο Έξαρχος ταράχτηκε.

«Πάμε σε ασφαλή χώρο…» είπε, «Θέλω να δω με τα μάτια μου.» συμπλήρωσε.

Αργότερα, στον ασφαλή χώρο, ο Έξαρχος κοίταζε απορώντας  το βιβλίο που είχε φέρει ο κομισάριος.

«Απίστευτο.» είπε στο τέλος. «Είναι καινούργιο…»

«Είχα ακούσει για έναν ξένο που κυκλοφορούσε στα σύνορα και βρισκόταν από το ένα χωριό στο άλλο σε χρόνο που δεν δικαιολογείτο.» εξήγησε ο Τατσό. «Αυτό με έβαλε σε υποψίες καθώς και ο τρόπος ένδυσής του. Ακολουθούσα την πορεία του από χωριό σε χωριό και πάντα ήταν άφαντος, μέχρι που στο τελευταίο ανακάλυψα ότι είχε αφήσει αυτό…  Φαίνεται σαν να ήθελε να το βρω… Είναι ανεξήγητο. Κανονικά θα έπρεπε να είναι πάρα πολύ προσεκτικός.»

«Μάλιστα… αλλά το συμπέρασμα ότι χρησιμοποιεί τεχνολογία;»

«Εκτός από την ταχύτητα με την οποία μετακινείτο, όπως είπες το αντικείμενο είναι καινούργιο…»

«Ναι έχεις δίκιο, αλλά φαντάζει απίστευτο. Ένας ναός της τεχνολογίας… Τερατώδες… Πως μπορεί κάτι τέτοιο να παραμείνει απαρατήρητο.»

«Πιστεύω ότι είναι ανατολικά έξω από τα σύνορα.»

«Αδύνατον… Τίποτα δεν ζει εκεί. Είναι γεμάτο άγριους Τουρκ, κανίβαλους που τρώνε ο ένας τον άλλο.»

Ο Έξαρχος αναφερόταν στους Τουρκ, νεκροζώντανα ζόμπι που σύμφωνα με τα αρχεία της Γραμματείας, λυμαίνονταν τις περιοχές ανατολικά των συνόρων. Επειδή όποιος πήγαινε εκεί υπήρχε περίπτωση να μολυνθεί, όποιος πήγαινε, είτε δεν γύριζε ποτέ, είτε, εάν γύριζε, παλουκωνόταν και το πτώμα του καιγόταν για προληπτικούς λόγους.

«Ο μόνος τρόπος να το μάθουμε είναι μία έρευνα…» είπε διστακτικά ο κομισάριος.

Ο Έξαρχος τον κοίταξε λες και του είπε ότι η Γή ήταν σφαιρική και γύριζε γύρω από τον Ήλιο.

«Ο Μαρξ να φιλάει…» είπε και έκανε το σχήμα του σφυροδρέπανου.

«Θα βρεις φρικτό τέλος και η ψυχή σου θα πάει στο Γκούλαγκ. Ποιος θα σε ακολουθήσει στην  κόλαση της Άττικα;» συμπλήρωσε.

«Πρέπει να πάρω άδεια και όσο για ομάδα, θα βρω. Εσείς συμφωνείτε να μου δώσετε άδεια;»

«Από εμένα την έχεις, όσο τρελό και αν είναι αυτό που προτείνεις. Πρέπει όμως να ειδοποιηθούν και τα ανώτερα κλιμάκια της γραμματείας, ίσως και ο Λαός ο ίδιος…»

Την επομένη ο Κομισάριος έλαβε την άδεια συγκροτήσεως ομάδας εκστρατείας από δύο «Διαμαρτυρίες» ( είκοσι άτομα) και επιχείρησης εν λευκώ ανατολικά από τα σύνορα.

Ο στρατός της Γραμματείας αποτελείτο από τμήματα πέντε ανδρών, ονομαζόμενα «Απεργίες πείνας» ή απλώς «Πείνες». Οι οπλίτες που τις αποτελούσαν ονομάζονταν και «Πειναλέοι». Δύο «Πείνες» αποτελούσαν μία «Διαμαρτυρία», πέντε «Διαμαρτυρίες» μία «Κατάληψη», δύο «Καταλήψεις» (εκατό άνδρες) μία «Απεργία», πέντε «Απεργίες» (πεντακόσιοι άνδρες) μία «Διαδήλωση», δύο «Διαδηλώσεις» (χίλιοι άνδρες) μία «Εξέγερση» και τέλος πέντε «Εξεγέρσεις» ένα «Εξάρχειο».  

  Ο Κομισάριος δεν ήταν ανόητος. Διάλεξε τους άνδρες του από τους πιο σκληροτράχηλους βετεράνους των ειδικών δυνάμεων.

Οι ειδικές δυνάμεις της γραμματείας ονομάζονταν «Πρέζες» εξ ου και οι «διαδηλωτές» των ειδικών δυνάμεων ονομάζονταν «Πρεζόνια».

Ήταν ειδικοί σε μάχη σώμα με σώμα, στην χρήση διαφόρων όπλων, από βαριοπούλες έως μολότοφ και ήταν απόλυτα αφοσιωμένοι στην λατρεία του Μαρξ.

Η ομάδα που θα ακολουθούσε τον κομισάριο αποτελείτο αποκλειστικά από εθελοντές.

Ο κομισάριος ήταν πολύ ευχαριστημένος.

Τα εφόδια τα ανέλαβε αυτός μαζί με το σεμήτι.

Τρείς ημέρες μετά την άφιξη του στην Κουμουνδούρα, ο Άρχοντας Κομισάριος Ιεροεξεταστής Τατσό Συρίζ ήταν πανέτοιμος.

Η εκστρατεία στις ερημιές της Άττικα, ήταν έτοιμη να ξεκινήσει.

Ο Τατσό έκανε ευλαβικά το σχήμα του σφυροδρέπανου και ξεκίνησε.